De rouw van Ilse

Ik wilde wel
stil in een hoekje.

Maar had geen tijd.

Heel lang
geen tijd
om stil te staan.

Ik werkte hard
om mijn rouw
niet te voelen.

Nu, na negen jaar
kom ik tot stilstand
is er ruimte
heb ik
tijd.

Vind ik vaker hoekjes
om je te missen
en verdriet
te laten
zijn.

Wil je ook meedoen aan mijn project?

Wil je iets doneren om mijn project te steunen?

Meer info hierover vind je in mijn blog

De rouw van Mike

Mijn hoofd
stroomt over
van verhalen
en emoties.

Heftige dingen
van werk,
naast pijn en verdriet
van diepe rouw.

De grond verdwijnt vaak
onder mijn voeten,
maar soms klim ik
boven mijzelf uit,
met plotselinge vergezichten
en prettig licht
in donkere gedachten.

Alles moet bekeken
gevoeld en
opgeborgen.

Dan pas
kan ik verder.

De rouw van Ine

Twee witte rozen
waren we samen
ons leven
de grote bos
eromheen.

Dit ben ik nu,
overgebleven
uit dat prachtige
boeket.

Ik zal ooit weer
momenten kleuren,
ervaringen plukken,
plezier voeden,
mijn leven schikken
tot een nieuw
geheel.

Maar tot dan
schuil ik
tussen
kleurloos riet.

Hou ik me vast
aan de roos
die je in mij
zag.

De rouw van Karin

Mag ik even wonen
waar jij in woonde.

Even zitten in dit deel
van jou.

Dragen
waarin iedereen
je kende.

Een beetje raar
in deze lege
woning te zijn.

Zo groot
zonder jou.

Ik mis je
hierbinnen.

Ik dacht
dicht bij jou
in dit jasje
op je hart gedragen.

Maar het is
nooit meer
dichtbij
genoeg.

De rouw van Claudia

Je zou negentien
maar bleef twaalf.

Je raakt mij
iedere dag
die ik
niet meer
bij jou.

Ik denk je
praat je
schrijf je.

Voel je
om mij heen.

Zie en
hoor je.

Ik hecht je
aan de scheurtjes
in mijn
rauwe hart.

De rouw van Angeline

Het waait hard
aan de kust.

Goed weer
voor mijn hoofd
in de wind.

Ik heb jou niet meer
aan mijn zijde
in de storm
die soms luwt
en soms brult.

Als ik mijn ogen sluit
verdwijnt de kou
en voel ik je
naast me
als de warme deken
die je voor mij was.

De rouw van Mariët

Mijn grote liefde
ging dood.

Een heel
lang kort
jaar
geleden.

Ik zit vol pijn,
ongrijpbaar snijdend
door mijn ziel.

Zoveel verdriet drukt
op mijn schouders.

Werken
denken
voelen
rouwen
missen,
alles valt mij
zwaar.

Ik sta stil
in de tijd,
hou me vast
in het donker.

De rouw van Hetty

Waar zijn de zwarte kleren
om een gezicht te geven
aan dit?

Hoe moet ik dragen
wat ondraaglijk is?

Hoe laat ik zien
wat ik voel nu,
hoe hij zich voelt?

Ik zoek een vorm
van duidelijkheid.

Om te zeggen:

“Nee,
het gaat niet beter.”

Zonder praten.

Dat mensen onze
breekbaarheid zien,
in een oogopslag.

Tot het draaglijk is.
Ooit.

Dat wil ik.

De rouw van Irene

Weemoedig sta ik
op het strand.

De wind trekt
aan overbodige
gedachten,
blaast ze weg
over de schuimende zee.

Herinneringen
aan jou blijven,
zitten verankerd
in mijn hart.

Weemoedig,
want we waren hier
vaak samen.

Jij was nuchter
over je ziekte,
wist dat nare dingen
onvermijdelijk zijn
in het leven.

Zoals jouw dood
en mijn rouw.

Maar weet ook
dat we het
goed hebben samen,
die drie gasten van ons
en ik.

Met jou in ons hart
durven we verder
met leven.

De rouw van Karen

Hier zat ik
zeker een jaar.

In stilte
zonder bewegen.

Zo voelde het.

Ik wilde verdwijnen,
buiten opgaan
in de natuur
eigenlijk.

Dit kwam
het dichtste
bij de stilte
die ik zocht.

Ik ben
een ander
geworden
in al die zware
jaren.

Door toen.

Door mijn
rouw om
jou.

De rouw van Claudia

Jouw stoel
in onze tuin.

Leeg.

Leger dan lege tastbaarheid
van jouw bestaan.

Alle andere
lege plekken
die je achter laat.

Het lege bed
het lege huis.

De leegte in de camper
na onze vakanties
tijdens jouw
ziekte.

De chemo’s die je kreeg
werden begin- en eindpunt
van deze reizen.

De weken ertussen
een mooie, lange omweg
naar de horizon.

Ik ben vol van
herinneringen,
maar zit nu wel
naast die lege
stoel.

De rouw van Lucy

De enorme druk
van verleden,
verdriet
en verstoorde
verhoudingen,
tekent mijn leven
en denken.

Moeten vertakkingen
die zijn
ook blijven?

Hoeveel teleurstellingen
zoek ik nog?

Moet ik stilstaan
en de last blijven
dragen?

Ik kom niet los
van jouw dood.

Maar misschien
kan ik me bevrijden
van de complicaties
eromheen.

Een stap vooruit zetten,
mijn rug rechten,
alleen verder gaan
met rouwen
en leven.

De rouw van Monique

Ik vond je
bij de achterdeur,
waar je vertrok
uit mijn leven.

Ik zie je,
hoor je,
nog altijd
in mijn hoofd.

Ik vraag je
bij de opvoeding,
voor ruggespraak
en beslissingen.

Ik roep je
als water over de vloer
van ons huis 
stroomt.

Ik zoek je
in ons klushuis zonder
mijn mooie klusser.

Ik mis je.

Ik vertel je
over moe en uitgestreden
in een trein waar ik
niet uitkom.

Ik mis je

Ik rouw je.

De rouw van José

In ons huis
staat je foto.

Soms
loop ik
aan je voorbij.

Te druk
in mijn hoofd
of om me heen.

Soms
neem ik de tijd
om contact
te voelen.

Kijk ik in je ogen
om te zoeken
hoe jij keek
naar leven
en dood.

Ik vang je blik
met warme liefde
en wacht op de
rauwe pijn.

De rouw van Sheridah

Je zit altijd
in mijn hoofd.

Met je worstelingen,
moeheid, verveling,
frustratie, pijn,
vrolijkheid en
dromen.

Je moed vooral
om je eigen ziek zijn
in de ogen te zien.

Je zit altijd
in mijn hoofd.

Hand in hand
met mijn zorgen
en liefde,
met mijn rouw
om jouw gezondheid
aan zijden draadjes.

De rouw van Marlies

Deze boom
troost mij
door er
te zijn.

Voelt mij
als ik stil sta
bij het leven
dat nu stil is.

Jouw leven
dat gezien is
door mij en
deze boom.

De rouw van Denise

Stedelijk Museum
Den Haag.

Binnen
waterlelies
van Monet.

Buiten
bloemen
van mij.

Geknipt uit papier
en een rauw
stuk
hart.

Na zes maanden pas
zijn ze niet mooier meer
dan ik van binnen
voel.

Ze verwelken
zoals ik
zonder jou.

De rouw van Nicole

De natuur
buigt een beetje
om mij.

Beschermt me
tegen de wortels
die zich als open zenuwen
verbinden met mijn
gehavende ziel.

Emoties,
denken aan jou,
alles raakt
rechtstreeks.

De gevallen bladeren
als mooie herinneringen
voor mij op de grond.

Niet vergeten
wel voorbij.

Ik heel in de natuur,
maar zal er nog vaak
moeten zijn.

De rouw van Yvonne

In het begin
waren er
striemende
huilbuien.

IJzige pijn
in stromen
naar buiten.

Tien jaren
hebben mijn ogen
gedroogd.

Maar niet mijn
verdriet.

Een lijf vol tranen
heb ik nog.

Tranen die ik slechts
mondjesmaat
loslaat.

De rouw van Sacha

Het is teveel natuurlijk,
dat je dood ging.

Het onverwachte
het verdriet
het missen.

Het samen
maar toch alleen
voelen.

Ik kom mijn bed uit
voor de meiden.

Maar soms
kom ik niet verder
dan dit.

Zoek ik hun warmte,
hun armen, hun vader,
mijn man, 
die ons voor altijd 
heeft verbonden
in verdriet en
liefde.

De rouw van Annemarie

Ik zit daar zo vaak,
op dat krukje bij de open deur,
dat ik niet meer weet
of roken helpt
of veroorzaakt.

Zit ik te roken
omdat ik niet weet wat te doen
als de muren mij verdrukken.

Verlicht roken stress
die ik voel door verdriet
waar ik geen weg mee weet.

Of kom ik juist door een sigaret
weer in de leegte na jouw vertrek,
lieve zus.

Oorzaak en gevolg
net zo onontwarbaar geworden
als leven en dood.

Wie leeft
wie gaat dood
wanneer
waarom

jij.

De rouw van Jolanda

De doffe klap
bevroor mijn hart
in stukken.

Je ging tennissen
maar kwam niet verder
dan de weg
en die auto.

Je lag daar
en ik wist
dat het over was.

Je was te stil, zo kleintjes
al bijna zonder leven.

Hoe ga ik verder
zonder jou
jongen.

Je maakte mijn rugzak
minder zwaar
mij beter bestand
tegen de wereld.
Maar niet tegen
een wereld
waar jij niet bent.

Mijn ijzige
stukken hart
moeten weer
samensmelten tot
warm kloppend.

Maar waarmee
maak ik
vuur?

De rouw van Katja

Verloren ben ik soms
door de verliezen
geleden.

Donkere schaduwen over
onschuld, liefde, werk,
en mij.

Ik sta sterk vaak,
maar wankel
nog steeds
zonder de steun
zo nodig.

De rouw van Angela

Oh man.
Ik mis het.

Samen
spelen
in de band.

Ik zingen
jij op gitaar.

Na avonden vol geluid
over stille wegen
weer naar huis.

Samen
in de auto.

Dat mis ik wel het meest.

Wij samen.

De rouw van Dorine

Ik hou me aan je vast
wil steun voelen
en niet alles
alleen.

Misschien
moet ik wel
losser
van jou.

Een eigen weg vinden
door de leegte
die je achter liet.

Alleen
ben je nog zo
verweven
met wie ik ben
en wat ik doe.

Ik loop hier
door de polder
waar je naam ligt.

Jouw levenswerk,
maar toch ben je
dood nu.

Leven na
dood.

De rouw van Ludmilla

Mijn gezicht naar buiten
is niet mijn gezicht naar binnen.

Van binnen weet ik niet
hoe het moet zonder jou.

Binnen is tegen de muren op
of verstopt
in een hoekje.

Maar gedachten vliegen mee
tegen die muren,
vinden me
in het donker.

Mijn buitengezicht
lijkt heel wat,
maar mijn blik
naar binnen
ziet klein
en alleen.

De rouw van Carla

Opeens
kon ik niet meer
bij je komen.

Ik probeerde het,
drukte je op het hart
te blijven leven.

Maar de dood
schoof tussen
ons in.

Herinneringen
as in mijn ketting
rouw in mijn hoofd.

Je reist nog steeds
met mij mee
maar ik zie je
nooit meer.

De rouw van Suzan

Tranen golven
van mijn jurk.

Voegen zich
bij de as
van jouw lijf.

Je drijft
tussen Texel
en Schoorl
misschien.

Of bent vermengd
met al de zeeën
van de wereld
en mijn zoute
waterval.

Tranen voor jou
en het leven
dat door je dood
nooit in mij begon.

Een moeder
zonder kind.

Een weduwe
in jouw zee.

De rouw van Nynke

Hier aan de kust
de wind
in mijn hoofd,
jij door mijn
gedachten.

Hier bij de zee
vervagen
sporen naar
ons samen
in het zand.

Hier op het strand
houd ik mij staande
voel ik jouw steun
nog zo sterk
in mijn rug.

De rouw van Marjolein

Je nier filtert
in een ander.

Je lever zuivert
in een ander.

Je hart
jouw hart
klopt
in een ander.

Jouw hart en
organen werken
apart
in anderen.

Leven niet meer
samen in jou
bij mij.

De rouw van Tamara

De hei waar we wandelden
je ligt er dichtbij nu,
maar waarom
niet meer
dicht tegen mij.

Kijk dat meisje
dat mooie mensje
onze trots.

We zijn hier samen
bestuderen paddenstoelen
bloemetjes, een hondendrol
en koeien in de verte.

Het is zwaar
zonder jou
weet je,
maar ik zie je
in haar.

Niet hetzelfde
als jij
dicht tegen mij,
wel houvast
voor verder.

De rouw van Marcel

Mijn razende energie
opgeslokt door
diepzwart
depressief.

De grote gebaren
nu kleine
bewegingen.

Alleen nog inkt
als beschermlaag
tegen de wereld.

De rouw van Janneke

Met jouw dood
schijn je
een ander licht
op de patronen
in mijn leven.

Ik heb ze verschoven
veranderd
wat anders moest.

Ik voel mij sterk
met je stem
aan mijn zijde.

De rouw van Marina

De brief die ik je schreef
de woorden die ik dacht
aan jou.

Mijn zinnen
over wie je was,
hoe wij samen waren,
raken steeds weer de snaren
waarmee ik
je voelde.

De rouw van Miranda

Als de kilte binnensluipt
de stilte te hard klinkt
ik behoefte heb aan jou
veel dichterbij.

Dan verstop ik me
in jouw kleren
om mij heen.

De rouw van Wiek

Mijn leven met jou
gestrand op een eiland
dat mijn verdriet nauwelijks
te boven blijft.

Steeds klim ik hier weer aan wal
overspoeld door buiten,
het goed bedoelde,
die stomme tuin.

Op mijn eilandje zoek ik
warme dekentjes
van troostende woorden
door schrijvers die tranen
snappen.

Maar tussen de regels door
ontsnapt alle warmte
die jij mij bracht.

De rouw van Karin

Als ik daar toch kon komen
op die splitsing
van jouw pad
en mijn pad.

Die plek in de tijd
waar jij niet meer ouder werd
en voor mij alles stil bleef staan.

Langzaam verdween je
uit het zicht van anderen
terwijl ik je nog zo goed zag
je bijna voelen kon.

Ik ben ouder nu
dan jij hier lang geleden was
of eigenlijk gister pas.

De tijd staat vast, maar ik weet
dat uren dagen kunnen zijn
en weken minuten.

Als ik daar toch kon komen
op die splitsing
van jouw tijd
en mijn tijd.

Dan zou ik je weer vinden.

De rouw van Roline

Hier begon ik van je te houden
in dit ziekenhuis
pratend naast je bed.

Over vakanties, muziek
een gezin.

Buiten klom ik op een bankje
en zwaaide naar je
zwevend boven de grond.

Het bankje is nu verdwenen.

Ik zwaai een laatste keer
met mijn voeten terug
op de harde grond.

Te laag om je nog
te kunnen zien.

Ik ben je verloren
op de plek
waar ik je vond.

Maar mijn hart
bewaart
voor altijd
het jouwe.