De rouw van Sharita
Acht jaar duurde het
voor ik zwanger werd.
Daarna ging het snel.
Drukte van de kinderen
natuurlijk,
maar het vaarwater
was rustig.
Jaren van vastklampen
aan onstabiele vlotten
voor jij me aan veilige wal
had getrokken.
Na anderhalf jaar
scheurde jouw ziekte
door ons nieuwe gezin,
knalde de dood
onze droom uit elkaar.
Meteen lag ik weer te water
met nu aan iedere hand een kind,
voortgesleept door het leven,
happend naar lucht.
Trots ben ik op de meiden en mezelf,
dat we op de kant geklommen zijn,
met grond, stevig genoeg,
om stil te kunnen staan
bij jou.