Brigitte, Walenstadt, Zwitserland
Op de camping aan de Walensee zat iedere dag, de hele dag, een oudere vrouw aan de picknicktafel bij het water. Ze tekende, fotografeerde en zwom. Ze zwom veel, viel ons op. Roline vroeg haar hoe het ging toen ze langs ons liep. “Zo zo, zei ze”. Ze vertelde dat ze in de buurt woonde en dat zwemmen een levensbehoefte voor haar was. Vroeger had ze het meer diverse keren in de lengte overgezwommen. Vijftien kilometer lang. Een vrouw met een verhaal, dacht ik meteen. “Ik wil wel een portret van haar maken”, zei ik tegen Roline toen de vrouw weer doorliep. Makkelijker gezegd dan gedaan. Zo makkelijk ben ik daar niet in. Maar ja, ik had het nu gezegd.
’s Middag liep ik naar haar tafel aan het water en vroeg ik haar voorzichtig, in mijn beste Duits (ik haalde vroeger regelmatig een 2), of ik een paar foto’s van haar mocht maken. Ze vroeg waarom ik dat wilde. Ik zei dat ze mij een interessante vrouw leek en dat ik graag mensen met een verhaal fotografeerde. Ik vertelde haar over mijn “Portretten van rouw”. We hadden een mooi gesprek en ik mocht wat foto’s van haar maken.