Portretten.

Voor mijn project ‘Kwetsbaar’ heb ik een oproep gedaan aan mensen die zich kwetsbaar wilden laten portretteren. Drieëndertig mensen hebben hierop gereageerd. In vijf weken tijd heb ik iedereen ontmoet, gesproken en op de foto gezet. Bij ieder portret heb ik een tekstje geschreven om de kijker een beetje te sturen in wat hij of zij ziet.

Jacq

Ze verstopt zich niet voor
vreugde of verdriet
maar is graag alleen
met heftige emoties.

Judith

Kan zich rustig
klein en kwetsbaar voelen
bij grote, stevige rotsen
met brede schouders.

Ashley

Dermatomyositis zorgt voor
levens op hun kop,
een lift in huis,
een gaatje in haar buik.

Carol

Na jaren ongezien samenleven
vindt ze nu de moed om
bekeken te worden.

 

 

Loes

Schatten uit een turbulent leven
tekenen zich af op haar arm en
in de blik naar haar vader.

.

Elly

Na alle spullen die ze heeft weggegooid staat ze
met zeven steentjes in haar lege handen,
de herinnering aan waar ze lagen,
hoe het toen was.

Ericka

Echo’s uit het verleden
kruipen onder haar huid.

Ester

Als allergieën opspelen raken haar handen,
haar gezicht, haar huid
haar zelfbeeld.

Jesper

Het litteken leek verantwoordelijk
voor zijn kwetsbaarheid tot bleek
dat zijn hart daarachter zit.

Anita

Ze herkent zich nauwelijks
in een nieuw beeld
van vroeger, toen ze
zichzelf niet mocht zijn.

 

 

Rixt

In de coulissen verdwijnen de repetities,
is ze haar tekst even kwijt
op de vraag waarom
ze daar wil staan.

Maaike

Ze vertelt en huilt.
Ze zwijgt en veegt tranen.
Ze leeft met de dood
van haar beste vriend.

Marcel

Niet al zijn gedachten
zijn per se waar.
Hij beschouwt
en laat gaan.

Beke

Ze staat daar, haar ongemak
wordt bekeken, misschien
apart gevonden voor even.
Maar ze staat.

Yolanda

De pijn van vroeger
zet de toon van vandaag.
Muziek verzacht voor even.

Mandy

In het leven dat voor haar staat
is ze afhankelijk van pillen
farmaceuten, liefde en
zichzelf.

Marike

Op een veldje in het park
omarmt ze de kwetsbaarheid
die ze vroeger met wilskracht
negeerde.

Mascha

Haar woorden staan stil
bij het spreken van
haar hart.

Lydia

Twee levens in brieven.
Stapels te zwaar om te herlezen.
Zinnen die leiden naar de dood van
haar hartsvriendin.

Sharin

Ze denkt terug aan de jaren die zitten
tussen de onbezorgde bruid,
die ze ooit was, en de
werkelijkheid van nu.

Monique

Mensen verdwijnen
uit het zicht
of verder nog.
Haar leven wankelt
daardoor.

Elly

In de spiegel ziet ze niet
de vrouw die ze zich
voelt.

Nienke

Regen valt,
emoties stromen over
haar gezicht dat vastloopt
tussen samenwerken en afwijzing.

René

Haar lijf is te flexibel om
vrij te kunnen bewegen.
De beperking van een
rolstoel maakt haar mobiel.

Rian

Ze mag op de voorgrond treden
terwijl opgaan in de achtergrond
zoveel makkelijker is.

Pauline en Lynn

Praten over emoties
gaat ze niet makkelijk af maar
ze kunnen wel heel goed zo zitten
samen.

Johan

Oude, opgebrande werkethiek
blijkt een vruchtbare bodem voor
een kwetsbaar gevoel van
zelfvertrouwen.

Anne-Monique

De wereld wordt kleiner
als haar kwetsbaarheid groeit en
ze zachtjes begint te zingen
in een rustig hoekje van de stad.

Mike

Stap voor stap,
steeds zichtbaarder
voelen en delen.

 

 

Stefanie

Angst had haar
leven bij de keel
voor ze steun zocht
om op te kunnen staan.

Michèle

De naakte waarheid vertellen
durven te vragen
geeft haar ruimte
om vrij te zijn.

Ronald

Zittend in ‘haar’ tuin
vol met zoveel leven
voelt hij heel goed
hoe dood ze
nu is.