Verandering

Mijn project Portretten van Rouw’ loopt nu twee jaar. Het laatste jaar met horten en stoten vanwege de Corana pandemie. Ik heb besloten het project dit jaar af te ronden. Ik heb nog een lijst met mensen die zich vorig jaar (of zelfs eerder al) hebben aangemeld. Maar door Corona of andere omstandigheden is een ontmoeting er nog niet van gekomen. Met die mensen ga ik proberen afspraken te maken voor de komende maanden.

Ik had de afspraken opgeschort omdat ik het niet prettig vond te reizen terwijl dat werd afgeraden en omdat ik met mijn astma toch beter niet ziek kon worden. Daarnaast wilde ik natuurlijk ook vermijden dat ik eventueel andere mensen zou besmetten. 

Wat is er veranderd? Begin juni krijg ik mijn tweede prik en ben ik goed genoeg beschermd. Dat is mijn kant. Ik zal het daarom ook overlaten aan degene die ik ga spreken of er bezwaren zijn voor een ontmoeting. En eventuele bezwaren zal ik natuurlijk respecteren. Ik merk wel om mij heen dat steeds meer mensen gevaccineerd worden dus er beginnen mogelijkheden te komen.

Naast dat ik het project ga afronden ga ik door met dergelijke foto’s en gedichten. Nadat ik foto en gedicht van Ineke (de moeder van Marieke) op mijn website had geplaatst (zij woont in de buurt), eind april, kreeg ik weer aanvragen van mensen. Zij reageerden op een (oude) oproep die rondging in een Facebookgroep. Ik had zelf deze oproep al verwijderd van mijn website omdat ik al een tijdje nadacht over het beëindigen van het project.

Wat te doen met deze nieuwe aanvragen? Ik heb even bedenktijd gevraagd. Ik had al bedacht dat ik wel verder wilde gaan in een betaalde vorm, want ik heb gemerkt dat het project aan een behoefte voldoet waarvan ik eerst niet wist dat die bestond. 

Ik ben het project zonder al te veel verwachtingen begonnen. Eigenlijk alleen met de hoop op mooie ontmoetingen. En die hoop kwam uit. Maar er is meer. Mensen vinden het prettig om over hun rouw te praten met iemand die ook rouw kent (dat geldt ook voor mij). En op de foto gaan is voor een aantal mensen de manier om te laten zien dat hun rouw er (nog steeds) is en mag zijn.

Waarom stop ik dan met het project en ga ik  verder met een betaalde vorm van hetzelfde? Goede vraag met een eenvoudig antwoord: om wat geld te verdienen. Op een bepaald moment zag ik tien mensen in een maand tijd. Dat betekent niet alleen ontmoetingen maar ook correspondentie met die mensen, reizen, foto’s selecteren, gedichten schrijven. Fulltime werk eigenlijk. En dat is prima natuurlijk, want dit is wat ik het liefste doe. Maar onbetaald is dat niet vol te houden. Vandaar.

Ik ben vorig jaar wel een bijdrage van € 25,- gaan vragen als tegemoetkoming en ik heb diverse lieve donaties gehad (waarvoor nogmaals heel veel dank), maar uiteindelijk is dat natuurlijk niet genoeg om van rond te komen. 

Daarnaast hebben de foto’s en gedichten ook waarde voor de betrokkenen, denk ik. Voor mij in ieder geval. Als ik de foto’s op mijn website weer doorblader, wat ik regelmatig doe, dan voel ik de ontmoeting weer. Waar we waren, hoe het gesprek ging, de emoties, welke foto’s ik gemaakt heb. Waardevol en mooi.

Samengevat: voor de mensen waar ik al een afspraak mee had, veranderd er niets. Aan de mensen die nu instappen ga ik geld vragen. Het zal een tijdje naast elkaar lopen. Dat voelt een beetje raar maar daar is niets aan te doen. Het is een vrije keus om wel of niet mee te doen.

Ik heb een pagina op mijn website gemaakt waar nieuwe deelnemers kunnen lezen wat een ontmoeting inhoudt en wat dat gaat kosten.

Hartelijke groet,
Ronald