Oproep voor project over rouw

Rouw

Wat mij fascineert is dat de dood mij nooit zo trof. Er gaan iedere dag veel mensen dood en dat wist ik wel, maar dat raakte mij niet direct. Pas toen mijn moeder overleed, kwam het dichtbij. Al had ik er op de een of andere manier wel vrede mee. Ze was in de tachtig en had al zeven jaar Alzheimer. We hadden eigenlijk al afscheid genomen van de vrouw die ze ooit was. Maar mijn vader mist haar gezelschap, ondanks dat het zorgen voor zijn zieke vrouw zwaar was, haar laatste jaren. Voor mij is het anders dan voor hem. 

Toen overleed mijn vriendin Marieke. Haar dood raakte mij op een manier die ik niet van te voren had kunnen bedenken. Ik kreeg gevoelens die ik nog nooit gehad had. Ik kon (en kan) nauwelijks bevatten dat Marieke er nooit meer zal zijn, dat ik haar nooit meer kan spreken. De eenzaamheid van thuiskomen in een leeg huis. Het gebrek aan motivatie om verder te gaan. Alles zelf op moeten lossen (wat niet echt waar is, maar in en rond huis voelt het wel vaak zo). Marieke zien fietsen langs het kanaal en meteen beseffen dat dat niet kan. 

De rouw om Marieke was voor mij een alles omvattend, diep van binnen wonend, gevoel. Onmacht, duisternis, teleurstelling, woede, verslagenheid. Woorden die misschien in de buurt komen van dat gevoel. Alles tegelijk. 

Hoe kon het dat ik dat niet wist. Dat veel mensen het niet weten. Dat je het pas weet als je het meemaakt.

Hoewel het waarschijnlijk moeilijk is om het gevoel zelf vast te leggen in woorden en beeld, hoop ik op glimpjes daarvan. Ik zou graag mensen willen fotograferen die in rouw zijn. Om te proberen aan de buitenwereld te laten zien hoe dat voor mensen is; rouwen, proberen om te gaan met al die gevoelens. 

En rouw hoeft niet alleen over de dood te gaan, het kan ook over verlaten gaan of kwijtraken (je gezondheid, je huis, je werk etc.). 

Daar wil ik naar op zoek, het diepe gevoel van rouw dat door iets ingrijpends in je leven veroorzaakt wordt. Het gevoel dat je nog nooit gevoeld hebt. En daar een foto van maken met een gedichtje erbij. 

Na mijn eerdere project over kwetsbaarheid (zie link onderaan pagina), had ik dit idee voor een nieuw project al snel, maar ik deed er niets mee, het bleef liggen. Ik was bang dat ik het niet aankon, denk ik, praten met, en fotograferen van, mensen in rouw. Te zwaar tijdens mijn eigen rouw. Maar het gaat beter met mij. Het is nu ruim vier jaar na de dood van Mariek en ik heb zin om met dit project te starten. Dat klinkt misschien raar, zin hebben om die gesprekken aan te gaan, verdriet te zien en bespreken, maar ik weet uit dat eerdere project dat het ontmoeten van mensen die zich (figuurlijk) bloot willen geven, erg de moeite waard is. 

Het is tijd om te beginnen.

 

Een overzicht: 

Ik zoek mensen in rouw die zich willen laten fotograferen. Die samen met mij op zoek willen naar een foto die past bij dat gevoel (op deze pagina vind je twee zelfportretten die er voor mij een gezicht aan geven). 

In eerste instantie zoek ik mensen die in Alkmaar en omstreken wonen om de eenvoudige reden dat mijn budget beperkt is, dus ik wil het reizen binnen de perken houden. Amsterdam kan ook omdat ik daar regelmatig kom. Later kan ik dit gebied hopelijk uitbreiden. Het is natuurlijk wel mogelijk, als de foto niet locatiegebonden is, naar mij toe te komen en de foto hier (in de buurt) te maken.

Je gaat geheel vrijwillig op de foto. Ik betaal er niet voor. Maar je krijgt wel een selectie van de foto’s die ik maak op lage resolutie. En één foto van de foto’s, naar keuze, op hoge resolutie zodat je die eventueel af kunt laten drukken.
Nadat je de serie gezien hebt vraag ik je toestemming voor het gebruik ervan. Gebruik houdt in dat ik één of meer foto’s kan gebruiken voor plaatsing op mijn website, of als de kans zich voordoet in gedrukte media of bij een expositie. Ik zal altijd respectvol omgaan met de beelden en dat vraag ik ook van jou. 

Ik vraag toestemming nadat je de foto’s gezien hebt omdat ik wil dat je het er nog steeds mee eens bent dat er één of meer foto’s geplaatst worden. Ik vraag wel van te voren van je dat je de intentie hebt om die toestemming te verlenen. 

Het wordt een langlopend project waarbij ik hopelijk heel regelmatig een foto met gedichtje kan plaatsen op mijn website. 

Mocht er meer zijn dan bespreken we dat per mail. Aanmelden gaat ook per mail. Klik op de link hieronder. 

Aanmelden

 

Om mijn rouw ‘draagbaar’ te maken voor mijzelf, ben ik tijdens Marieke’s ziekte gedichten gaan schrijven en direct na haar dood ben ik aan haar gerichte brieven gaan schrijven. Beide vind je op deze website: Brieven aan Mariek. 

Mijn project over kwetsbaarheid vind je hier: Kwetsbaar. 

De gedichten, brieven en foto’s die je via deze twee linkjes vindt vertellen ook veel over wie ik ben. Ik voeg ze bij deze oproep omdat het je misschien helpt om je door een vreemde (als je mij niet kent) te laten fotograferen voor zo’n pittig onderwerp. 

Alvast bedankt voor het lezen van deze oproep. Wie weet treffen we elkaar binnenkort. 

Ronald de Jong