Rouw

Wat mij fascineert is dat de dood mij nooit zo trof. Er gaan iedere dag veel mensen dood en dat wist ik wel, maar dat raakte mij niet direct. Pas toen mijn moeder overleed, kwam het dichtbij. Al had ik er op de een of andere manier wel vrede mee. Ze was in de tachtig en had al zeven jaar Alzheimer. We hadden eigenlijk al afscheid genomen van de vrouw die ze ooit was. Maar mijn vader mist haar gezelschap, ondanks dat het zorgen voor zijn zieke vrouw zwaar was, haar laatste jaren. Voor mij is het anders dan voor hem. 

Toen overleed mijn vriendin Marieke. Haar dood raakte mij op een manier die ik niet van te voren had kunnen bedenken. Ik kreeg gevoelens die ik nog nooit gehad had. Ik kon (en kan) nauwelijks bevatten dat Marieke er nooit meer zal zijn, dat ik haar nooit meer kan spreken. De eenzaamheid van thuiskomen in een leeg huis. Het gebrek aan motivatie om verder te gaan. Alles zelf op moeten lossen (wat niet echt waar is, maar in en rond huis voelt het wel vaak zo). Marieke zien fietsen langs het kanaal en meteen beseffen dat dat niet kan. 

De rouw om Marieke was voor mij een alles omvattend, diep van binnen wonend, gevoel. Onmacht, duisternis, teleurstelling, woede, verslagenheid. Woorden die misschien in de buurt komen van dat gevoel. Alles tegelijk. 

Hoe kon het dat ik dat niet wist. Dat veel mensen het niet weten. Dat je het pas weet als je het meemaakt.

Hoewel het waarschijnlijk moeilijk is om het gevoel zelf vast te leggen in woorden en beeld, hoop ik op glimpjes daarvan. Ik zou graag mensen willen fotograferen die in rouw zijn. Om aan de buitenwereld te laten zien hoe dat voor mensen is; rouwen, proberen om te gaan met al die gevoelens. Laten zien dat rouw niet zomaar verdwijnt.

En rouw hoeft niet alleen over de dood te gaan, het kan ook over verlaten of kwijtraken gaan (je gezondheid, je huis, je werk etc.). 

Daar wil ik naar op zoek, het diepe gevoel van rouw dat door iets ingrijpends in je leven veroorzaakt wordt. Het gevoel dat je nog nooit gevoeld hebt. En daar een foto van maken met een gedichtje erbij. 

Ik had het idee voor dit project al een tijdje, maar ik durfde er niets mee te doen. Met mijn eerdere project over kwetsbaarheid, had ik gemerkt dat de ontmoetingen vaak mooie gesprekken met zich mee brachten. Dat is goed natuurlijk, maar ik was bang dat ik dat niet aan zou kunnen, door mijn eigen rouw.

Afgelopen jaar ging het beter met mij en ben ik toch voorzichtig met dit project gestart. In oktober nam het een vlucht doordat mijn oproep op Facebook opeens veel gedeeld werd en ondertussen heb ik al ruim veertig mensen gefotografeerd. Het is erg fijn om te doen. Ik heb mooie gesprekken en ontmoetingen en daarom wil ik ook nog een tijdje verder gaan. Vandaar deze oproep.

 

Een overzicht: 

Ik zoek mensen in rouw die zich willen laten fotograferen. Die samen met mij op zoek willen naar een foto die past bij dat gevoel. Hier vindt je de tot nu toe gefotografeerde mensen: https://www.ronalddejongfotografie.nl/rouw/ 

Ik woon net boven Alkmaar en ik had de oproep eerst beperkt tot mensen in Noord-Holland (om budgettaire redenen). Maar al snel bleek dat niet houdbaar. Ik kreeg aanmeldingen uit het hele land. Dus ik heb besloten de Noord-Hollandse beperking maar los te laten. Toch zal ik mensen die, voor mij, ver weg wonen, blijven vragen of we elkaar ergens in het midden kunnen treffen. Uitzonderingen daargelaten.

Ik heb ook besloten om een tegemoetkoming te vragen voor de kosten, anders kan ik dit project niet volhouden. Ik vraag nu aan iedere deelnemer € 25,-.

Het mag natuurlijk ook meer dan €25,- zijn, iedere steun is welkom.

Je gaat geheel vrijwillig op de foto. Ik betaal er niet voor. Maar je krijgt wel de door mij geselecteerde foto in digitale vorm. Nadat je foto en gedicht gezien hebt vraag ik je toestemming voor het gebruik ervan. Gebruik houdt in dat ik de geselecteerde foto kan gebruiken voor plaatsing op mijn website, of als de kans zich voordoet in gedrukte media of bij een expositie. Ik zal altijd respectvol omgaan met de beelden en dat vraag ik ook van jou. Ik vraag toestemming nadat je de foto en het gedicht gezien hebt omdat ik graag van je hoor of je, op dat moment, nog steeds mee wilt doen. Ik vraag wel van te voren van je dat je de intentie hebt om die toestemming te verlenen.

Mocht er meer zijn dan bespreken we dat per mail. Aanmelden gaat ook per mail. Klik op de link hieronder. 

Aanmelden/vragen

Tot nu toe heb ik twee mannen gefotografeerd die hun rouw durfden te laten zien. Dit lijkt mij niet geheel in overeenstemming met de werkelijkheid. Dus mannen, jullie zijn welkom.

Om mijn rouw dragelijk te maken voor mijzelf ben ik tijdens Marieke’s ziekte gedichten gaan schrijven en direct na haar dood ben ik aan haar gerichte brieven gaan schrijven. Beide vind je op deze website: Brieven aan Mariek. 

Mijn project over kwetsbaarheid vind je hier: Kwetsbaar. 

De gedichten, brieven en foto’s die je via deze twee linkjes vindt vertellen ook veel over wie ik ben. Ik voeg ze bij deze oproep omdat het je misschien helpt om je door een vreemde (als je mij niet kent) te laten fotograferen voor zo’n pittig onderwerp. 

Alvast bedankt voor het lezen van deze oproep. Wie weet treffen we elkaar binnenkort. 

Ronald de Jong

 

Wel een foto en gedicht, maar niet op mijn website?

 

Nu, na ruim een jaar in het project, heb ik besloten nog iets toe te voegen.

Als het project ‘Portretten van Rouw’ je belangstelling heeft en je wilt ook graag een portret met een gedicht over jouw rouw, maar je wilt niet meedoen met het project zelf en niet op mijn website staan, dan is dit misschien een oplossing voor je.

Afspraak, ontmoeting, foto en gedicht, alles gaat hetzelfde als bij mijn project. Alleen is het eindresultaat geen publicatie. In plaats daarvan krijg je je persoonlijk portret/gedicht digitaal in je mailbox.

Als dit is wat je zoekt en je vindt het de investering waard, dan kun je je hier aanmelden.

De kosten hieraan verbonden bedragen: €175,-  (excl. reiskosten).