Het is dat ik weet waar Obdam ongeveer ligt maar anders was ik er in de mist zo voorbij gereden. Nou, beetje overdreven misschien maar er is weinig zicht vanochtend. Hopelijk is het op 1 mei een beetje (veel) beter. Ik rij langs het oude gemeentehuis en parkeer achter de Deen supermarkt. Blauwe zone dus parkeerschijf niet vergeten. Even zoeken want ik ben vandaag met mijn vaders auto. Later zie ik pas dat je iets verderop op de parkeerplaats zonder schijf mag staan maar toch een tip voor de bruiloftgangers: ‘neem je parkeerschijf mee!’ Zonde als je een bon onder je ruitewissers vindt.

Maar goed, ik ben hier niet om de parkeermogelijkheden van Obdam te onderzoeken. Vandaag ga ik met Deborah en Frank mee als ze een bezoekje brengen aan de trouwlocatie. Ceremoniemeester Renate is ook mee, evenals haar dochtertje. We staan even te wachten want het oude gemeentehuis is normaal niet in gebruik. Dus er komt iemand van de gemeente om de deur open te doen en ons rond te leiden.

Het is een mooi gebouw. Niet zo groot, wel knus eigenlijk. Ik zie al plekjes waar mooi licht valt. Daarom ben ik mee. Even rond kijken zodat het bij de trouwerij geen verassing is als ik het gemeentehuis binnenloop. ‘Als ze nou even bij de deur blijven staan en daarna langzaam de trap oplopen en als…’, mijn gedachten gaan meteen aan de gang om fotomomenten op te slaan. Ik heb er nu al zin in om de dame en heer straks in hun mooie kledij te fotograferen.

We lopen de trap op en komen in de zaal waar de plechtigheid plaats zal vinden. De geelbruine vitrage moet wel open op 1 mei, denk ik meteen, want de kleur licht die nu binnenkomt is nogal apart. Frank zet het op zijn lijst met vragen. Helaas weet de dame die ons begeleidt weinig antwoorden te geven op de vragen die het aanstaande bruidspaar heeft. Terwijl antwoorden krijgen toch een beetje het doel was van het rondkijken op deze locatie. Frank gaat nu een afspraak maken met de bode die die dag dienst heeft in het gemeentehuis, om zijn vragen aan te stellen. Het is evengoed leuk om even rond te kijken. Het lijkt me een mooi zaaltje om in te trouwen. Na twintig minuten staan we weer buiten. Het is tijd voor een kop koffie.

 

De foto’s kun je groter zien door er op te klikken.

 

Hoe het de bruidegom verging met het passen van zijn pak lees je hier

Hoe het de bruid verging met het passen van haar jurk lees je hier

Hoe Deborah en Frank in ondertrouw gingen lees je hier