Gewoon Julia

Documentaires, ik hou daar erg van. Vooral als er mensen gevolgd worden in wat ze doen. Zo keek ik naar de serie ‘Bloed, zweet en snaren’. Beetje flauwe woordspeling maar wel een mooi kijkje achter de schermen van het Concertgebouworkest. Het orkest werd gevolgd als orkest maar ook diverse individuen kregen aandacht. Orkestleden en mensen die normaal uit het zicht van het publiek blijven. Leuk om naar te kijken en meer van te weten te komen. Iedere keer als ik nu het orkest zie, herken ik ook de mensen waar ik wat meer over weet. Dat schept een band. Ook in die serie de afleveringen ‘Bloed. zweet en blaren’, waarbij ‘Het nationale ballet’ gevolgd werd. De opzet was hetzelfde als bij het concertgebouworkest. Het viel mij op hoe fotogeniek dansen is, op het podium maar zeker ook daarachter.

Kijkende naar die serie ontstond bij mij het idee om ook zoiets te gaan doen. Maar dan geen film- maar een fotodocumentaire. Maar ja, hoe kwam ik bij een balletgezelschap terecht met mijn camera? Nou ging mijn vriendin Marieke al een aantal jaar naar optredens van een meisje dat, als leerling, bij haar in de klas had gezeten. Misschien kon ik haar wel gaan volgen. Gewoon proberen maar. Ik stuurde haar een mailtje met de vraag of ze wat in mijn plannen zag. Zij kon zich wel vinden in mijn concept: nieuwsgierigheid naar wat mensen, die je zo op straat tegen kunt komen, doen in het dagelijks leven. Zij had dat ook. Maar in dit geval werkt het concept andersom, ik wist al wat ze deed. Maar ik wilde een min of meer compleet beeld laten zien. Julia zoals ze op straat loopt, reist en werkt. Zowel voor als achter de schermen. En verder had ik ideeën in mijn hoofd gehaald over aanbieden bij tijdschriften en, als het even kon, een expositie met mooi grote foto’s. Alleen moesten die foto’s nog wel even gemaakt worden.

Tijdens een kop koffie/thee met Julia maakten we afspraken over dat om te fotograferen. En we maakten kennis. Het leek ons dat het wel zou gaan lukken. De afspraken werden nog een keer verzet maar toen lukte het om in één week Julia drie dagen te volgen. De foto’s op straat, in Den Haag, moesten door omstandigheden wachten tot later in het jaar (dit speelt overigens in 2015). Na die week had ik een enorme lading foto’s waar ik een selectie uit moest zien te halen.

De plek waar Julia traint is eigenlijk een grote gymzaal met bijbehorende TL-verlichting. Ik had romantische beelden in mijn hoofd van een danseres in prachtig diffuus licht dat door grote ramen naar binnen zou vallen. Ik was er al snel achter dat dat niet zou lukken. Maar ook zonder diffuus licht was Julia, en wat ze deed, fotogeniek. Ik besloot de foto’s zwart-wit te maken, zodat de matige verlichting minder opvallend zou zijn. Want TL-verlichting drukt een aardige stempel op de kleuren. Zwart-wit waren ze mooier, vond ik. En een mooie tegenstelling met de foto’s van de generale repetitie die ik bij mocht wonen. Daar werden de dansers uitgelicht en dansten ze in kostuum. Daar ging het uiteindelijk om. Al het voorafgaande was aanloop naar het podium.

De foto’s op straat waren wat lastiger. Want nu kon ik Julia niet fotograferen terwijl ze zich op iets anders moest concentreren. Maar ook al voelde Julia zich niet aldoor op haar gemak, ik was toch tevreden met de beelden waarmee ik thuiskwam. Het leek toch op een ongemerkt inkijkje in Julia haar leven buiten het dansen. In ieder geval, dat vond ik.

Maar nu ik alle foto’s had die ik wilde hebben moest ik een volgende stap zetten. De publiciteit zoeken. Julia schreef in 2015 een column in ‘Dansmagazine’. Dat leek mij een goed startpunt om de foto’s aan te bieden. Ik stuurde de redactie een selectie van tien foto’s met het concept idee erbij. Na enige tijd kreeg ik een welwillende mail retour. Het idee sprak ze aan en ze wilden graag meer foto’s zien. Nou, dat kon. Ze konden niet zo goed kiezen, net als ik, maar uiteindelijk brachten ze de door hen geselecteerde foto’s terug tot een reportage van zes pagina’s. En niet lang daarna kreeg ik ook nog het goede nieuws dat er een foto van Julia op de cover kwam te staan. Dit laatste hield ik achter voor Julia. Het leek mij een leuke verrassing voor haar, op de dag dat het blad uitkwam. De publicatie is sinds 9 april een feit. Maar ik wil nog wel verder. Ik zou heel graag een expositie voor elkaar krijgen met echt grote prints, maar dat is ook kostbaar. Nou ja, wie weet, ik ga ermee aan de slag. De publicatie is tenslotte ook gelukt!

Column door Julia

Toen Ronald mij vroeg of ik model wilde staan voor een fotoreportage over mijn leven als danseres heb ik daar wel eventjes over na moeten denken. Ik voel me ontzettend ongemakkelijk met camera’s. Sommige mensen verwachten dat, als je graag op het podium staat (zoals een danser), je het niet erg vindt om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Dat is een misvatting. Als ik dans kan ik iemand anders zijn, dan gaat het om mijn dans en om wat ik over wil brengen, niet (alleen) om Julia Zuurbier van 20 jaar uit Alkmaar. Maar zodra Ronald had uitgelegd wat zijn idee was met de reportage, ging ik overstag. Het gaat niet per se om mij, maar om iemand die je op straat tegenkomt en misschien een heel ander leven leidt dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Bovendien: ik hou niet van mezelf op foto’s, maar als een goede fotograaf je een hele dag volgt, dan moet daar toch minstens één foto uit komen waar ik tevreden mee ben!
Onze company is klein, met nu twaalf dansers. We hebben niet veel geld, waardoor we samen met ‘het team’ (bestaande uit de company manager, productiemanager, financiële directeur en publiciteitsmanager) veel huishoudelijke klussen zelf uitvoeren. Hieronder vallen bijvoorbeeld het afwassen en het schoonmaken van de studio, het kantoor, de kleedkamers, het toilet en de douches. Daarnaast zijn we zelf verantwoordelijk voor het prepareren voor een voorstelling: zelf kostuums en attributen klaarleggen en als we schooloptredens hebben, betekent dat dat wij als dansers de vloer leggen en het decor opbouwen. Natuurlijk is het soms vervelend als je om acht uur ’s ochtends op een school een balletvloer ligt vast te tapen, of als je na een zware week op vrijdagavond na zes uur nog de studio moet schoonmaken, maar ik geloof dat dat een stukje verantwoordelijkheid is dat je niet op school leert.
Het is zo super om elke dag met zoveel inspirerende mensen te mogen werken! Iedereen heeft z’n ups en downs, maar uiteindelijk werken we allemaal met dezelfde passie. Het mooie is dat ondanks de verschillende achter- gronden, talen en culturen we elkaar allemaal begrijpen met de taal van de dans.
De foto’s van de serie gaan dan ook echt over hoe mijn dagelijks leven er uitziet. Ik begin van maandag tot en met vrijdag om half tien ’s ochtends en ben om zes uur klaar. Op zaterdag werken we tot drie uur. Dat is een normale werkweek, maar normale werkweken zijn bij ons meer uitzondering dan regel. Soms werken we zeven dagen, dan weer eens vijf. Het kan voorkomen dat je vrije dag een maandag is, maar het kan net zo goed een vrijdag zijn. Dat maakt het vaak moeilijk vooruit te plannen, maar dat houdt het ook zeker interessant: geen enkele week is hetzelfde! Door het jaar heen hebben we verschillende projecten waar we mee bezig zijn. Elk jaar hebben we een grote kerstproductie, touren we met een avondvullend programma door het land en hebben we een solofestivalletje op het strand. Naast deze grote producties werken we ook aan talloze kleinere en vaak commerciële projecten, zoals openingen, optredens op locaties binnen en buiten, filmshoots, van alles. Het is onwijs gaaf om op zoveel verschillende manieren dans naar het publiek te brengen!

Fotogallerij

Beweeg je muis over de foto (of klik erop) om te kunnen bladeren.

Ik kan ook een reportage voor jou maken. Of over jou. Je één of meerdere dagen volgen als je iets bijzonders gepland hebt bijvoorbeeld. Meer reportagefoto’s zie je hier. Of neem direct contact met mij op voor meer informatie of een boeking. Mail of Bel 06 428 195 85